„»8 2. Dlaczego człowiek umiera
Poznanie przyczyn śmierci stanowi odwieczny i wciąż aktualny problem, którego znaczenie w życiu każdego człowieka, a także w życiu całych społeczeństw, podkreślił postęp nauki ostatnich lat. Każdy z nas chciałby skutecznie oddalić moment śmierci, nieuniknionego przecież atrybutu życia. Istnieje możliwość osiągnięcia tego celu pod warunkiem świadomego kontrolowania mechanizmów prowadzących do śmierci — ale nie dopiero wobec występowania utrwalonych, najczęściej już patologicznych, procesów w okresie starości, lecz od najwcześniejszej młodości, kiedy można im jeszcze przeciwdziałać.
Z reguły nie myślimy o własnej śmierci, choć wiadomo, że kiedyś musi ona nastąpić. Ale na szczęście minęły czasy, w których stwierdzenie o „umieraniu zaczynającym się w dniu urodzenia" uchodziło jedynie za efektowne, nie dające widocznych korzyści sformułowanie. Obecnie to ogólnobiologiczne twierdzenie znalazło nową interpretację neuroendokrynologiczną, co umożliwiło planowanie świadomego opóźniania jednokierunkowych procesów nieuchronnie prowadzących już od urodzenia do starości i śmierci.
W 1970 r. W. M. Dilman wysunął teorię, która dotyczy również kancerogenezy i może stanowić przykład rozwiązywania interesującego nas problemu na poziomie całego organizmu, a nie tylko na poziomie komórek. Oryginalna teoria Dilmana, dotycząca przyczyn starzenia się i śmierci, może dostarczyć wytycznych dla świadomego przedłużenia także własnego życia. Przyszłość może ją zmienić lub tylko uzupełnić, lecz wartość uogólnień jest wkładem do wciąż skromnej wiedzy na temat obiektywnych mechanizmów umierania i śmierci, a także tak powszechnych chorób jak otyłość, cukrzyca, choro“(6)