„— Ciekaw jestem, co by też na to powiedziała — zauważył stary Billot.
— Myślę, że nic, tylko by się wściekła!
— Ojczulku — zapytała naraz Katarzynka z nieukrywaną obawą w głosie — a czy ona nie miałaby prawa odebrać nam pana Pitou
— Skądże znowu, przecież go wypędziła!...
— A poza tym — dorzucił Pitou — już upłynęło pięć lat.
— Jakie pięć lat
— Te, za które doktor Gilbert zostawił jej tysiąc franków.
— To on zostawił ciotce tysiąc franków
— Tak... żeby mnie nauczyła jakiegoś rzemiosła...
— Cóż to za człowiek! — zawołał stary wieśniak. — I pomyśleć, że nie ma dnia, aby się nie usłyszało o nim podobnych rzeczy! Dla niego pomóc innemu — rzekł podnosząc rękę — to najważniejsza sprawa pod słońcem!
— Chciał, żebym doszedł do czegoś...
— I miał całkowitą słuszność — a tymczasem widzimy, jak jego uczciwe zamiary spełzły na niczym. Zostawia tysiąc franków, żeby chłopca nauczyć jakiegoś zawodu, tymczasem zamiast tego, oddaje się go do katechety, który usiłuje zrobić z niego kleryka! A ile ona płaciła za ciebie proboszczowi
— Kto
— Twoja ciotka.
— Nic nie płaciła.
— Więc po prostu schowała do kieszeni te dwieście funtów, jakie otrzymała od poczciwego doktora...
— Prawdopodobnie.
— Posłuchaj, Pitou, mojej rady. Jak ta stara dewotka, twoja ciotka, przejedzie się na tamten świat, trzeba będzie dobrze poszperać dokoła po wszystkich szufladach, siennikach, garnkach po ogórkach...“(12)