„— dopiero potem uświadomił sobie, że przez cały czas mówił do niego z siodła jeździec z obstawy królewskiej, w starej konfederatce i z obwisłymi wąsami, komentując półgłosem każdy jego gest i podjeżdżając truchtem, żeby lepiej widzieć płazowanie. Zapomniał o nim w momencie, gdy poczuł na sobie ręce pułkowników i zobaczył szarfę, która wypadła mu z kieszeni, nadzianą na koniec czyjejś szpady i podsuniętą mu pod oczy. Dużo później dowiedział się od Kellera, że był to kierownik pierwszego porwania sprzed lat, ten sam, który pomylił drogę i spędził z Królem noc w krzakach. — Czy zwrócili panu tę szarfę — pytał Keller; patrzył na niego przymrużonymi oczami — Chciałbym ją mieć. Dostarczyłem ją panu, więc mam prawo do zwrotu.
Tydzień na Sycylii
Wyjazd nie zaprojektowany, odbywała się tam ceremonia wręczenia nagrody EtnyTaorminy Annie Achmatowej. Z tej okazji sesja organizacji COMES (Comunita Europea degli Scrittori), z przemówieniami w średniowiecznych zamkach, kolacjami w kasynie gry i starym dominikańskim klasztorem przerobionym na hotel, w którym przybywającego gościa wita się biciem w dzwony. Achmatową wyobrażałem sobie w typie orientalnym, jako wężową kobietę o gładkich, czarnych włosach, z bransoletkami i pierścieniami na rękach“(9)