„— I złapał go
Czerwone kurty — tak nazywano kanadyjską policją konną (od barwy kurtek).
— Złapał, ale nie doprowadził. Uciekający był tak wyczerpany, że ledwo na nogach się trzymał. W trzy dni później umarł.
Karol pomyślał, iż relacje ojca Hearta o Złych Ziemiach to trochę za mało dla poznania warunków wędrówki przez ten pierwotny kraj, ale nie wspomniał o tym głośno.
Nad rzeczką Laramie rozbili obóz południową porą, a Karol poszedł obejrzeć fort. Ta drewniana budowla, postawiona w odległości zaledwie kilkudziesięciu kroków od wody, wyglądała dość niepozornie. Drewniana palisada — raczej płot — ustawiona w czworobok, a nad tym płotem trzy wieżyczki — domki o spadzistych dachach, występujące poza ogrodzenie i wsparte dodatkowo palami. Jedna z tych wieżyczek znajdowała się nad wąską bramą wjazdową, tak niską, że nie mógł jej przebyć jeździec na koniu.
Kiedy wracał do obozowiska, spotkał Abla. Od niego dowiedział się, że fort Laramie powstał w 1834 roku jako obronna faktoria dla celów handlu, a dopiero po latach został nabyty przez rząd Stanów Zjednoczonych i zamieniony w strażnicę wojskową.
Nad rzeką dymiło już ognisko. Mały Jack buszował wśród nadbrzeżnych zarośli, dopóki go nie przywołała matka. Chłopak pokręcił się przez chwilę w pobliżu i korzystając z nieuwagi dorosłych znowu się oddalił. Tym razem w stronę szarej płaszczyzny porosłej ,rzadką, suchą trawą. Karol spostrzegł, jak odchodził coraz dalej, ale pomyślał, że to nie jego sprawa. Poszukał wzrokiem Jessie, lecz jej nie znalazł. Zauważył tylko nad rzeką Abla. Wyglą“(11)