„— Nie rozumiem, co w tym za sztuczka, jeżeli klown dzwoni — odparła rozsądnie, nie podnosząc głowy. — Ja przepadam raczej za woltyżerką.
Nagle uprzytomnił sobie, co go tak drażniło abażur lampy w pomarańczowe kwiatki błękitniał tuż przed jego twarzą. Miał ochotę go stłuc. W każdym razie coś z nim zrobić.
— Ba! woltyżerka czy dzwonek, akrobata na linie czy też klown przebrany za profesora, te wszystkie triki może bawią, proszę pani, ha, może... — ciągnął, pilnując siebie i swej uprzejmości (atoli coś go w dalszym ciągu niosło i niosło). — Tylko że to obliczone jest na łatwowierność publiczności... A to nieznośne uczucie, kiedy ktoś cię uważa za łatwowiernego, zapewniam panią. Ha, powiem szczerze, że ja tego nie znoszę...
Wystarczy! przerwał sam sobie i opanował się. Jestem serdecznie zaprzyjaźnionym z nią klientem i nie powinna się mnie wystrzegać, pomyślał spiesznie i natychmiast twarz jego wyraziła sympatyczną życzliwość. Teraz podniosła głowę jakby na coś czekając. Miał jednak niejasne acz nieznośne uczucie, iż w tej słownej utarczce został szkaradnie pobity. Szło wciąż o tę przeklętą lampę. Chciał, żeby ostatnie słowo było przy nim — może to. Może też pewnym gestem chciał podkreślić, że nie da się zbałamucić i że rzeczy pozostaną na swoich miejscach, tak jak on tego sobie życzy, nie zaś będą latały z kąta w kąt. Dość, że nie bardzo zastanawiając się nad swym odruchem, wyciągnął dłonie ku lampie, ujął nimi za podstawkę i, uśmiechając się, przeniósł z wolna lampę na jej dawniejsze miejsce koło gramofonu. “(5)