„cluliili K" i IJI i
— Cicmtl nto ni mówisz — spytał marszałek.
mm Myślą, M moja pani nie ma tego lekarstwa pana, książę.
— Dam ci le krople. Wystarczą dwie do szklanki z wodą, « MŚflla na tulą noc i będziesz mogła uciec.
— Och, to nietrudne! — odpowiedziała Nicole nareszcie roczynając rozumieć, na czym polega plan księcia.
— Przyrzekasz więc, że wlejesz dwie krople
— Niech pan będzie spokojny, książę. Przecież mam w tym swój interes. A poza tym Jeszcze ją zamknę.
— O, nie! — powiedział z żywością Richelieu. — Tego nie rób. Zostaw drzwi otwarte.
Nicole nie mogła powstrzymać okrzyku triumfu. Nareszcie zrozumiała! Richelieu odgadł to.
— A teraz idż i powiedz swemu kochankowi, aby się zbierał w drogę — oznajmił.
— Ale książę raczył powiedzieć, że...
— Ile chcesz — zapytał Richelieu.
— Za wlanie dwóch kropel lekarstwa do szklanki nic, bo to w moim interesie, ale za niezamknięcie drzwi trzeba będzie grubo zapłacić.
— No, powiedzże ile
— Dwadzieścia tysięcy franków. Marszałek zatrząsł się, usłyszawszy to.
— Ach, Nicole, ty zajdziesz daleko! — rzekł z westchnieniem. — Idż i uprzedź Beausirea, a potem wyliczę ci pieniądze.
— Mości książę, Beausire nie uwierzy bez dowodów. Richelieu wyjął w odpowiedzi plik banknotów i odliczył“(15)