„Na stole tymczasem harcerz splunął soczyście i obrzucił Easter nowym spojrzeniem. Chwycił ją za włosy i uniósł jej głowę. Wargi jej nie były już lekko rozchylone, nie, przeciwnie, usta dziewczyny otworzyły się szeroko. Rozdziawiły się. Rozdziawiły się także usta harcerza. Puścił włosy, a głowa Easter opadła znów policzkiem na blat stołu. Wziął się więc z powrotem do roboty.
— Easter nie żyje! Easter nie!... — wrzasnęła Gertruda Bowles swoim ordynarnym głosem, a panna Lizzie, równie ordynarnie, trzepnęła ją w twarz, ucinając tym samym okrzyk w pół słowa.
Tymczasem Jinny Love z niespotykaną u niej żarliwością wachlowała topielicę ręcznikiem. Easter nie śmie umrzeć, a tym samym zakończyć tej całej gorączkowej działalności, pomyślała Nina. To wykluczone. Jinny Love musi, jak zawsze, postawić na swoim. Ale biedna Easter nie może nawet myśleć o tym. To ja myślę, a ona nic a nic. Mimo to wcale jeszcze nie umarła, tylko na razie straciła przytomność, co jest rzeczą znacznie trudniejszą. Easter pojawiła się między nimi, obca, jakby trzymająca się osobno, nietykalna. I nic dziwnego, gdyż jak się okazało, jedno jedyne małe dotknięcie mogło ją skrzywdzić tak bardzo, tak boleśnie. Tyle, że teraz już oczywiście dziewczęta jednomyślnie doszły do wniosku, że podłe Murzynisko umyślnie strąciło ją do wody, żeby ją utopić.“(7)