„Niestety, musiałem udzielić odpowiedzi odmownej, stwierdzając przykrą rzeczywistość, że nie tylko nie dysponuję „prawdziwym" batalionem, ale nawet słabego batalioniku wydostać nie jestem w stanie. 11 DP najwidoczniej zginęła w lasach Przełęcz, wąwóz.
janowskich, a 38 rezerwowa DP, będąc od rana w boju z Niemcami, resztkami sił zamyka im drogę od zachodu. Walczymy więc na dwa fronty, mając pośrodku zaledwie około dziesięciu kilometrów wolnej przestrzeni. Nie mogę w tym położeniu osłabiać 38 dywizji, gdyż jeśli ona puści, to wówczas znaczne siły niemieckie spod Janowa za parę godzin będą pod Rzęsną Ruską, a my znajdziemy się w potrzasku, z którego — jako wyjście jedyne — pozostanie już tylko kapitulacja. Zakończyłem swój wywód stwierdzeniem, że 24 DP musi sama dać sobie radę, wreszcie zapowiedziałem na godzinę piątą po południu zwołanie odprawy wyższych dowódców.
Po wyjeździe pułkownika zamknąłem się w swym pokoju i spędziłem parę samotnych godzin, które zaliczam do najcięższych w moim życiu. Trzeba było powziąć decyzję w warunkach niebywałych, ponad wszelkie wyobrażenie ciężkich. Chodząc po izbie tam i z powrotem, ważyłem w myśli wszystkie elementy położenia. Ani przez chwilę nie miałem złudzeń co do zamiarów, z jakimi armie sowieckie wkroczyły na ziemie polskie. Przed sobą, pod Lwowem, miałem znaczne siły niemieckie — oddział wydzielony XVII korpusu, całą 1 dywizję górską i jakieś jednostki pancerne, wśród których suponowałem obecność 2 dywizji pancernej; na karku mieliśmy nacierające oddziały VII i VIII korpusu armii. Droga na północ, do generała Szyllinga, była zamknięta przez gros XVII korpusu, przez 4 dywizję lekką i prawdopodobnie przez 5 dywizję pancerną, na południu musiały gdzieś działać 2 dywizja górska i dywizje słowackie .“(1)