„Panna dEspard znów wzburzona — Nie był MM1 kulita blankową, a nie.
Tę rubaszność przyjął handlarz drzewem nader grzecznie i rozbroił ją — Nie należy pluć na blanki, nu pieniądze, na bogactwo. — Co do niego — mógł oddawać usługi swoim przyjaciołom, miał nawet na utrzymaniu — o ile sam już musi to powiedzieć — stypendystę w Paryżu, muzyka...
— Tak, wiemy przecie o tem! — wykrzykuje pnnna dEspard pełna skruchy. — Był to doprawdy znakomity postępek!
— No, nie przesadzajmy tylko,— odpowiada Bertelsen, — zbyt wiele nadaje pani temu znaczenia.
— Całkiem nie! — Iw swej potrzebie okazania cię znów dobrą i uprzejmą, nadaje temu nawet jeszcze więcej znaczenia — Wiem, że nie pierwszy to raz okazał się pan dobroczyńcą.
Bertelsen patrzy z udanem zdziwieniem dokoła na towarzystwo i mówi — Ona szaleje! No, zresztą, nie chciałem wyrazić nic niepochlebnego o pani hrubim, panno dEspard, był to przyjemny człowiek, grywaliśmy razem w karty i piUśmy wino, był bezwątpienia gentlemanem. Szkoda tylko, że tuk śmiertelnie chory. Czy pani z nim zaręczona
— Ja Nic. Co też pan gada!
— Gadam, ano tak. Ale,może to pani obracać
i wykręcać, jak się pani podoba, lecz — to ja jedynie kochani panią.
Z tego zaśruiab się wszyscy i traktowali to w najwyższym stopniu żartobliwie, tylko panna Ellingsen siedziała chmurna, dziwna i bez radości.“(14)