„Udzielenie pierwszej pomocy cierpiącemu jest czynem humanitarnym, przynosi mu ulgę, dodaje otuchy, ułatwia przetrwanie do.chwili nadejścia pomocy lekarskiej. Ma zatem duży wpływ na przebieg dalszego leczenia i skrócenie jego czasu oraz zmniejsza odsetek inwalidztwa. Szczególnego znaczenia nabiera pierwsza pomoc w tych wypadkach, gdzie pomoc wykwalifikowana (szczególnie lekarska) nie może nadejść natychmiast. Tego rodzaju trudne warunki często mają miejsce na wsi (trudność z wezwaniem pomocy, trudności dojazdu, np. w górach, przy dużych odległościach). W warunkach wojennych lub w wypadkach komunikacyjnych przy wielkiej liczbie poszkodowanych siły służby zdrowia mogą okazać się niewystarczające lub dotarcie ich będzie utrudnione i opóźnione, a nawet wtedy gdy lekarz jest na miejscu,
nieraz trzeoa będzie długo czekać na udzielenie pomocy lekarskiej.Wpierwszej kolejności pomoc ta będzie udzielana ciężko poszkodowanym. Udzielanie pomocy w okresie od momentu wypadku do nadejścia pomocy kwalifikowanej i lekarskiej należy do obowiązków sanitariuszy i ratowników. W wypadku urazów masowych dobrze zorganizowana i umiejętnie udzielana pierwsza pomoc, poszerzona o właściwą opiekę domową nad poszkodowanymi, odciąża fachowy personel medyczny od wielu drobnych czynności, pozwalając mu zająć się ciężko poszkodowanymi i wykonywaniem czynności wymagających odpowiednio wysokich kwalifikacji bez obawy, że pozostała grupa w oczekiwaniu na pomoc będzie narażona na cierpienie lub jej stan ulegnie pogorszeniu. Skuteczność pierwszej pomocy bardziej zależy od sposobu jej udzielania niż od nowoczesnej aparatury i sprzętu. I dlatego każdy powinien posiąść umiejętność prawidłowego wykonywania czynności ratujących życie.“(2)