„Weissenbruch odwiedził go tylko raz. Vincent pokazał mu kilka prac z ubiegłego roku; sam był z nich wybitnie niezadowolony.
—Niech pan tak nic mówi! — osądził Weissenbruch. — Kiedy za parę lat obejrzy pan te prace na nowo, stwierdzi pan, że są wnikliwe i szczere. Tylko kontynuować w ten sposób, mój drogi, i nie zrażać się niczym!
Ostatecznie powaliła go błahostka uderzenie w twarz. Na wiosnę oddał blacharzowi lampę do naprawy. Przy odbiorze kupiec namówił go na kup o paru misek. Vincent wzdragał się, odparł, że nie ma pieniędzy.
— Nic nie szkodzi. Nie ma pośpiechu. Zapłaci pan później.
W dwa miesiące potem zapukano głośno do drzwi pracowni. Był to ów kupiec — rosły chłop o byczym karku.
— Co za bezczelność zwodzić mnie w ten sposób! Jak pan śmie brać ode mnie towar i nie płacić! Przecie stale dostaje pan pieniądze!
— W tej chwili jestem zupełnie goły. Zapłacę, gdy tylko otrzymam pieniądze.
— Kłamstwo! Dopiero co zapłacił pan mojemu sąsiadowi szewcowi.
— Jestem w trakcie pracy — odparł Vincent. — Proszę mi nie przeszkadzać, skoro dostanę pieniądze, natychmiast ureguluję dług. Ale teraz proszę wyjść.
—Pójdę gdy mi pan zapłaci, nie wcześniej. Vincent stracił cierpliwość 1 pchnął draba ku“(8)