„Wystarczyło sprzedać po kilka sztuk dziennie, na dwu, trzech targach w tygodniu i już mógł utrzymać rodzinę. W każdym razie miał się lepiej — i przed wojną, i po wojnie — niż sąsiedzi, utrzymujący się z tradycyjnej gospodarki żytniokartoflanej.
— Dzisiaj cenię dwukonny wóz pięćset złotych (panu mogę się przyznać, że jak kto potarguje, za czterysta odstąpię).
Jest to najwyższa cena, jaką kiedykolwiek osiągnął. Z tego „najwyższego osiągnięcia" zadowolony jednak nie jest, bo nierzadko zdarza się, że przez cały dzień uda mu się sprzedać tylko jedną zabawkę. Wolałby taniej sprzedawać, ale więcej. Niestety, ani czas kryzysowy temu nie sprzyja, ani poważny wiek, ograniczający ruchliwość. Bo rutynę osiągnął taką, że u progu osiemdziesiątki, tak samo jak w młodości, około dwudziestu zabawek — wozów dwukonnych i jednokonnych — przez dzień może zrobić. Śpiewająco. Wcale specjalnie się nie spiesząc. Z przerwami na popalić i pojeść..
Z reguły pracuje całą zimę, magazynując gotowe zabawki,aby od wiosny do jesieni móc poświęcić się wędrówkom po targach i jarmarkach. Czasem robi odstępstwo od reguły, jeśli np. zdarzy się, jakieś zamówienie poza planem, albo jeśli ktoś ciekawy pragnie zapoznać się z techniką, którą .stosuje. Tajemnicy w tym żadnej nie ma, technika jest najprostsza z możliwych. Zarówno sylwetki zwierząt“(3)